Vandaag eindigde onze rit bij CP1,..... Geen finishersshirt, de totale route niet volbracht..

Maar we leven nog! Dat is wel het belangrijkste geloof ik, jeetje wat een koude en natte rotdag voor iedereen. Goed bij het begin beginnen, regen regen en nog eens regen bij het opstaan zeg ik tegen Jasper dat hij maar vast moet gaan ontbijten want ik moet eerst even wat zaken organiseren en de moed opbrengen om uit mijn slaapzak te komen. Het is koud en ik heb erg veel last van mijn onderrug ondanks 10 uren slaap.

Ik hijs mij in mijn regenpak en ga ontbijten in een drukke tent waar niemand zin heeft om te gaan rijden. Er zijn ook al mensen die gewoon niet meer gaan starten omdat ze al zo stuk zijn van gisteren en er zijn al heel veel mensen die er verschrikkelijk uitzien.

Goed de gebruikelijke rituelen uitgevoerd en dik aangekleed zelf met kontenvet de gewrichten ingesmeerd en onder het shirt lange mouw nog een paar armstukken aangetrokken. Naar de start gegaan en dan maar gaan rijden in de sromende regen echt een vieze koude bende. Toch in de klim een beetje warm geworden maar dan blijft het,.......

Afdalen is een drama voor mij want ik zie bijna niks en zonder bril krijg je geen kans om de bagger uit je ogen te knipperen. De wortels zij enorm glad en ik bibber als een gek. ik loop mijzelf te verheerlijken op een douche over een uur of zeven en vraag mij ook af of ik niet ziek ben, in mijn hoofd dan wel te verstaan. Welke gek gaat de halve wereld over reizen en betaald veel startgeld om zich in de bergen 7 opeenvolgende dagen af te laten beulen, te slapen in een tentje op een dun matrasje en alle kleding die je bij hebt zeiknat is... Maar niet zeuren je mag hier zijn en je wilde hier zijn, en het regent nog wat harder en het gaat nog lekker waaien en we rijden gewoon door de wolken, gekkenwerk.

Uit het bos komen we op een bosweg en daar werd het nog kouder, op naar CP1. In de afdaling op de weg kan ik niet zien waar ik het beste kan rijden en loop maar wat te zwalken en te prutsen. Dit is echt te gek hoe ga ik dit vandaag doen 71km lang?

Jasper staat al even bij CP1 en zegt niks als ik aankom maar staat gewoon keihard te shaken, die heeft het dus ook goed koud. We gaan even in een openstaande truck staan om op te warmen welke ook vol met verkleumde mensen zit.

Dan bedenk ik mij dat ik vandaag iets extra's bij mij heb gestoken ,een foliedeken! Ja ma, ik luister af en toe wel eens! We worden door de boswachter geholpen om dat ding met een leatherman tot 2 poncho's te snijden en die trekken we onder onze kleding aan en dat scheelt alweer wat.

We worden gewaarschuwd dat het boven aan het sneeuwen is en verrekte koud, 10 minuten later krijgen we de keuze om over een gravelweg naar CP2 te rijden. Maar wij blijven rillen en zijn nog steeds nat en koud en besluiten nog even te wachten, alleen de mensen die een rugzak vol met dikke gore-tex kleding bij zich hebben-en dit dus al vaker hebben gedaan-nemen deze weg en rijden. Ik vraag of we verder zullen rijden en Jasper zegt dat hij niet van plan is zijn leven te wagen voor een T-shirt,.. dat is zinnige en duidelijke taal we laten het hierbij, jammer maar beter dan onderkoeld raken (als we dat al niet zijn) met alle gevolgen van dien.

De truck loopt vol en er wordt door een UCI-opperhoofd gevraagd wie er met de truck terug willen. Bijna iedereen daar geeft zijn nummer door en er wordt vervoer voor fiets en mens geregeld. We wachten op de shuttle en tijdens het wachten voorin de cabine van een vrachtwagen voor de kachel werken we 3 zakken chips weg die we van de verzorging kregen we rijden CP2 voorbij daar staan mensen te schuilen en er is ook een warmtekanon opgesteld. Via de radio horen we dat er nog een paar keer naar de posten heen en weer gerden moet worden, veel uitvallers dus.De vrouw die de shuttle bestuurt rost aardig door over de onverharde wegen. Het hele interieur van de shuttle bus schut,kraakt en rammelt. Jasper heeft zelfs een paar keer het dak van de bus kunnen koppen toen ze vol over een paar wildroosters reed.

Aangekomen in het kamp voelt het het raar zeker als je mensen wel ziet biken en finishen maar goed we hebben een beslissing genomen en beter zo dan in een ambulance met twee kruiken onder je oksels of nog erger.

Morgen mogen we gewoon weer starten dus het is zekert niet afgelopen en we hebben er een reden bij om nog eens deel te nemen.

Bikegroeten van Jasper en Eelco