Vannacht veel, maar dan ook heel veel regen! Ook deze morgen is het nog nat. Dat zal voor de tijdrit voor iedereen de rijtijden wat verlengen en het parcours zal gladder en dus gevaarlijker worden. Er zullen rijders zijn die meteen vanmorgen andere banden hebben gestoken, omdat we gisteren toch echt veel bandjes voor droog terrein hebben gezien waarop ik vandaag niet zou willen rijden. Gelukkig liggen bij ons de GEAX saguaro’s er onder en helaas weten we dit jaar uit ervaring dat ze het goed doen op natte ondergrond. Het lijkt wel het jaar van de natte marathons te zijn!

Om 9:58 mogen wij vertrekken en we zullen zien hoe het er dan bij ligt, om 10 uur starten de eersten dus zal het nog niet geheel kapot gereden zijn als wij mogen. De laatsten vertrekken om 2 uur in de middag. Die hebben misschien wel een hele droge rit, 'je weet het hier niet in de Rockies', horen we de baas van de Elk al een paar keer zeggen vanaf ons balkon.

Om negen uur de tas ingepakt en weggebracht en in regenjas naar de start gereden waar wij ons aan moesten melden. Daar bleek men al wat uit te lopen en pas een half uur na onze opgegeven tijd mochten we wegrijden, in de stromende regen…..

De klim, die we al verkend hadden, was glad. De boomwortels zijn dat normaal in Europa ook, maar hier niet in de klim. Maar later in de rit de wortels waar de bast al afgereden was in de afdaling zeker wel! We rijden al snel de starters voor ons voorbij en rapen zo nog wat mensen in de klim op. Het is nat, maar het gaat lekker! De klim kent veel korte en steile bochten. Laat ik dat nu eens heel veel geoefend hebben in de Franse Alpen bij Jos en Karin! De afdaling blijkt echt een geitenpad te zijn: smal, steil en vol gaten en wortels. Het lijkt wel of ik helemaal niet meer kan fietsen.. ik baal en word ook een beetje boos op mijzelf. Als snel komen er andere bikers achterop met een been los, dichtgeknepen achterwielen en totaal geen controle. Ik laat ze er langs en zie hoe ze in iedere bocht vallen en weer opstaan.  Dat is ook een manier, maar geen leuke. Jasper is al veel regen en gladde afdalingen gewend en is ook nog eens veel technischer in het afdalen dan ik. Hij staat aan het einde van de afdaling te wachten en denkt dat die gasten, die naar beneden aan het storten zijn, de 3-daagse wedstrijd doen, anders hou je het ook niet vol zo.

De volgende klim gaat over mooie trails door het bos. Waar het te nat is, liggen houten paden, genaamd north-shores: een soort lange brug met allemaal latten er op. Schitterend rijden, maar wel even aftasten hoeveel grip je er op hebt. Als snel rijden we de “storters’ achterop en ze gaan ook nog eens voor ons opzij, klimmen dat is niet hun ding. We komen al snel bij de tweede afdaling die veel rijdbaarder is. Wederom een superpad. Wat is het hier toch mooi! Bij de post laat ik even mijn bril spoelen, want ik heb het zicht van een mol die net boven de grond gaat komen. Met veel zorg spoelen ze mijn kijkijzer en dan kunnen we nog een stuk afdalen in het dal. We weten dat het nu op en af zal gaan, langs een bergflank en dat is prettig om te weten.

Even niet opletten is hier meteen fout. Ik kijk een moment om mij heen en mis een stronkje waardoor ik mijn voorwiel verlies, voetje er naast en even rust. Het kan zomaar gebeurd zijn hier. Bij een stukje naar beneden rijden is plots Jasper zijn band leeg en we stoppen er dan maar een binnenbandje in. Na het pompen en wiel terugzetten zijn we ineens de pomp kwijt. Alles zit onder de modder en zo raak je snel spullen kwijt. Tijdens onze pitstop vraagt iedere voorbijgaande deelnemer of het goed gaat en of ze kunnen helpen. Wat een sportmentaliteit, super! In Duitse marathons kan je stervende naast het pad liggen en ze rijden zo langs je heen… hier dus niet! Met de band weer ok rijden we naar de finish, waar we weer warm onthaald worden. Het is ondertussen ook droog geworden, dat is helemaal een feest. We ontvangen een tas van de lokale supermarkt met snoep, eten en drinken, die we dan ook meteen zittend op de stoep beginnen te legen. Een belgisch team, waarmee we in het vliegtuig zaten, komt naar ons toe om te vragen hoe het terrein er bij ligt.  Zij moeten nog beginnen! We delen onze ervaringen en vertellen dat de boel al flink uitgereden is, maar dat het nu wel snel droogt.

We gaan naar de bikewash die de brandweer van Fernie zal verzorgen. Eindelijk kon je die 6 kilo modder er vanaf halen en voel je weer die lichte fullsuspension die je meegenomen had hierheen. Snel douchen en een tent kiezen was het advies van de TR-baas en dan terug komen om wat te komen drinken. Wij kiezen er voor om eerst eens lekker uitgebreid te douchen en de modder uit de kleding te spoelen en ze aan de doelpalen van ‘VV-Fernie’ te drogen en daarnaast de bike een poetsbeurt te geven en weer in orde te maken voor morgen.
Bij al die arbeid is het tussendoor ook erg gezellig en praat je met iedereen die je ziet uit de TR-familie. Zo komen we ook aan de praat met een Hollandse TR-3 deelnemer die al 10 jaar in Canada woont en met een Zwitserse vrouw getrouwd is. Jeetje wat heeft die al veel gereden!

Als alles een beetje droger is gaat het weer regenen… Jammer, maar dat is nu eenmaal het weer in de bergen. 
Nu nog even verslag tikken en wachten tot 6 uur voor het eten!
Het eten is prima, met alle deelnemers gezellig in een sporthal, goede lasagna en dat doen we natuurlijk 2x. Ook aan tafel leuke gesprekken en verhalen. Het blijft gewoon gezellig! Ook de huldiging is een doorlopend feest en het is ook weer droog. Ik heb zelfs de hoop dat het mogen gewoon weer stoffig is, ha ha.

 Tot zover Canada door de ogen van een Zeeuwse kleibiker en z’n Betuwiaanse maat