Dit weekend werd de vijfde wedstrijd van de RWP-cup gereden, de Zierenberg-marathon. Eentje die ik móest rijden, wilde ik geklasseerd worden voor de RWP-cup. Het was een nieuwe in de serie en er was weinig (niks) bekend over het parcours. Afwachten dus.
Ditmaal waren we maar met z’n drietjes: beide Jaspers en ik. Jasper had zaterdag nog moeten werken en kwam dus ’s avonds om een uurtje of negen en andere Jasper en ik hadden ’s middags vast de stuurbordjes opgehaald. Dat ging op bijna on-duitse wijze: lange wachtrijen en we moesten zelfs een uur later nog maar weer eens terugkomen, omdat Jasper z’n stuurbordje nog gedrukt moest worden! Maar goed, geen probleem, we vonden ergens een pizzeria achteraf en dus aten we ondertussen een hapje. In eerste instantie zaten er alleen wat locals aan de bar, die vooral zaten te mopperen dat alle wegen morgen afgesloten zouden zijn vanwege een marathon. Maar al snel wisten ook de Nederlandse gasten de pizzeria te vinden en werd het langzaamaan drukker en drukker.

Om 9 uur werd uiteindelijk het startsein gegeven en het peloton stoof weg. Het ging gelijk knetterhard. Ik had mezelf voorgenomen nu eens te proberen gelijk mee te komen en dan pas later wat rustiger aan te gaan doen. Dat rustig aan gaan doen viel dus vies tegen. Met koude spieren mochten we gelijk bergop en dat viel niet mee. De hartslag bleef rond de 180 en kon met geen mogelijkheid meer naar beneden. M’n longen zaten vol slijm (was ’s ochtends al met een verstopte neus wakker geworden) en dat voelde verre van prettig. Ik besloot Jasper E. toch maar te laten lopen en iets lekkerder tempo op te zoeken.
Na een kilometer of zeven zat de langste klim van het parcours erop. We draaiden weer een singletrail op, na eerst wat over schotter gedaald te zijn, en nadat het pad weer wat breder werd, zag ik iemand aan de kant zitten. Ik vroeg hem of alles okee was, want hij was zo wit als een doek en had duidelijk pijn. Alles was okee en er was al gebeld voor hulp, dus ik kon doorrijden.
Het rondje was 53 kilometer lang en bestond uit korte klimmetjes, snelle afdalingen en veel mooie en snelle singletrails. Bij veel afdalingen hadden ze een bordje neergezet dat het een gevaarlijke afdaling was, waardoor ik dus voortdurend op safe reed met de handen op de remmen en zat te wachten op het gevaarlijke stuk… dat dan vervolgens niet kwam. Dat zou ik in de tweede ronde dus anders doen.

In 2.54 uur kwam ik over de startfinish en ging de tweede ronde in, na eerst even een praatje gemaakt te hebben met Jasper E.. Hij was gestopt, omdat hij teveel last had van z’n knie na de Cristalp een weekje eerder. Met een finish binnen de zes uur zou ik tevreden zijn en het zag er naar uit dat dat moest lukken. Het dorp uit verloor ik nogal wat tijd omdat ik geen idee had waar ik heen moest. Tijdens de start van vanmorgen had ik in het peloton gereden en toen was het zó hard gegaan dat ik geen tijd had gehad om ook maar iets van de omgeving op te nemen. Nu ontbraken de pijlen en had ik geen flauw benul waar ik heen moest. Ik zag wel andere fietsers, maar die waren allemaal op weg naar huis of hun auto. Aan een agent vroeg ik de weg en na een tijdje zag ik eindelijk weer pijlen en kon ik m’n race vervolgen.
Ik ging de eerste klim een stukje rustiger op dan eerder die dag. Er werden wat stuivertjes verwisseld met Eelco van Eijkeren, die me inmiddels achterop was komen rijden.

En toen de afdaling weer in. Aan het einde van de singletrail, waar het pad breder werd, zag ik ineens iemand languit op z’n rug liggen (op exact hetzelfde punt als eerder die ochtend!). Doodstil. Dat zag er niet best uit. Samen met iemand die voor me had gereden, probeerden we de jongen bij te brengen en na een tijdje lukte dat gelukkig ook. Z’n hoofd en gezicht zagen er vreselijk gehavend uit en hij was volledig de weg kwijt.
Eelco van Eijekeren fietste ondertussen terug omhoog om hulp te halen, want we wisten dat daar iemand van de organisatie stond. Toen deze man uiteindelijk naar beneden kwam rennen, had hij geen ehbo-koffer of wat dan ook mee. Ondertussen hadden wij met behulp van een Duitse dame die langs kwam rijden, met mijn telefoon 112 gebeld. Na lange tijd voegden zich twee motoren van de organisatie zich bij het groepje. Gelukkig fietste iedereen gewoon door, op één kerel na die het slachtoffer even gedetailleerd ging vertellen wat er allemaal kapot was en hoe het er uit zag… aan dát soort mensen heb je dus helemaal niks!! Ook de motorrijders hadden geen ehbo-koffer of thermodeken bij zich. Nadat ik meldde dat er iets moest komen, omdat het slachtoffer het koud had, ging één van hen eindelijk een jas halen. Het duurde een eeuwigheid voor de jeep met artsen arriveerde. Die had er binnen 5 minuten moeten zijn, maar het duurde zeker 20-25 minuten!

Toen de artsen er waren, kon ik in principe m'n race vervolgen, maar ik was inmiddels zo koud geworden en het was nummer 4 dit jaar die ik zo zag liggen (waaronder dus mijn eigen Jasper in het voorjaar), dat ik het voor gezien hield. Ik was er zeker een half uur bezig geweest en ik had mensen voorbij zien komen die normaalgesproken ver na me finishen, dus de moraal was flink gezakt. Bovendien merkte ik dat ik toch wel flink geschrokken was. Ik vond het dus wel mooi geweest. Onderweg naar Zierenberg kwam ik ook eindelijk de ambulance nog tegen en die gebaarde ik de goede richting op, want ze reden wel erg vertwijfeld.

Dan de anderen: Jasper E. was dus na één ronde gestopt, wat heel verstandig was, want doorrijden met een geblesseerde knie is niet slim om te doen.
En Jasper van de Luytgaarden reed een hele goede wedstrijd en finishte knap als 9^e!  

Volgende week herkansing in Dunsberg (hoewel ik die voor een RWP-cupklassering dus al niet meer hoef te rijden).